Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies dostosowanych do indywidualnych preferencji użytkownika i pomagających przeprowadzić statystykę wizyt na stronie.

Mentions légales et conditions générales d'utilisation

All for Joomla All for Webmasters

Sidebar

Languages

Menu

assi

Streszczenie

 

 

« Tak to ów zbieg okoliczności był w części (och, w części!) przeze mnie spowodowany - i to właśnie było trudne okropne, mylące, to że jestem sam spraw kombinujących się wokół mnie kombinacji, och, na złodzieju czapka gore! »

« Ustalam dwa punkty wyjściowe, dwie anomalie, bardzo od siebie odległe: a) wróbel powieszony; b) skojarzenie ust Katasi z ustami Leny. »
Witold Gombrowicz, Dziennik, 1966


Witold, młody narrator, i jego kolega Fuks przyjeżdżają w lecie do Zakopanego i wynajmują pokój w niedużym rodzinnym pensjonacie na wsi. Odkrycie martwego wróbla powieszonego na drucie w zagajniku zapoczątkowuje całą serię równie dziwacznych znaków, pojawiających się kolejno w coraz bardziej napiętej atmosferze powieści kryminalnej, aż do brutalnego rozwiązania: serii wisielców.

JPG - 8.4 ko
"Kosmos” w adaptacji i reżyserii Jerzego Jarockiego, Teatr Narodowy, Warszawa, 2005 r.


« „Kosmos“ jest najzwyklejszą relacją zwykłego studenta, który swoje przygody opowiada. Student zamieszkał w pensjonacie, poznał dwie kobiety, jedną o ustach spotworniałych wskutek wypadku samochodowego, drugą o ustach powabnych, te usta mu się kojarzą, staja się obsesją, poza tym zobaczył wróbla powieszonego na drucie i patyk wiszący na nitce... i to wszystko, trochę z nudów, trochę z ciekawości, trochę z miłości, z gwałtownej namiętności, zaczyna go wciągać w pewną akcję... której oddaje się nie bez sceptycyzmu. Cóż w tym takiego nadzwyczajnego? Każdemu może się zdarzyć. Dlaczegóż aby to opowiedzieć miałbym uciekać się do czegoś więcej, niż zwykłe opowiadanie?
„Kosmos” wprowadza w sposób zwykły w świat niezwykły, niejako za kulisy świata. »
Testament. Rozmowy z Dominique de Roux
JPG - 9.2 ko
Inscenizacja Jerzego Jarockiego, Warszawa, 2005 r.



Struktura Kosmosu:

I.  „Opowiem inną przygodę dziwniejszą...”
II.  „Nie potrafię tego opowiedzieć...”
III.  „Nikłość, nieuchwytność, zmusiły nas do odwrotu...”
IV.  „Następny dzionek pojawił się roztargniony...”
V.  „Nade mną...”
VI.  „Pochowano go za płotem, przy drodze...”
VII.  „Wszystko działo się w oddaleniu...”
VIII.  „Ludwik powiedział ospale do Leny...”
IX.  „Trudno będzie opowiedzieć dalszy ciąg tej mojej historii...”
X.  « Il me sera difficile de raconter la suite... »